भूपतिः मायादासः Царь Майадас

Решил адаптировать и выложить несколько текстов для чтения санскрита по методу Ильи Франка. Посмотрим, что из этого выйдет.

भूपतिः मायादासः
ЦАРЬ МАЙАДАС
कस्मिंश्चित् देशे कश्चित् भूपतिः आसीत् (В некотором царстве жил-был царь)। तस्य नाम मायादासः (Звали его Майадас)। अतिलुब्धः (Будучи крайне алчным) सः दरिद्रः इव जीवितं नयति स्म (он вёл жизнь словно нищий)।
एकदा कोऽपि मुनिः मायादासस्य प्रासादम् आगच्छत् (Однажды во дворец Майадаса пожаловал некий святой)। नृपतिः तं मुनिं सत्कारेण अतोषयत् (Царь с почестями ублажил того святого)।
«अभीष्टं वरं वरय» इति («Выбирай желанную награду»)। मुनिना एवम् उक्तं (После такого предложения мудреца) सः लोभेन प्रेरितः अवदत् (понукаемый алчностью, он молвил)– «मया स्पृश्यमानाः पदार्थाः सौवर्णाः भवन्तु» इति («Пусть вещи, которых я дотрагиваюсь, становятся золотыми»)।
«तथा अस्तु» इति उक्त्वा (Произнеся «Да будет так!»,) मुनिः अन्तर्हितः अभवत् (святой испарился)।
मुनेः वरं लब्ध्वा (После получения дара от святого), गृहं प्रविष्टः (войдя в покои), मायादासः तत्र स्थितानि वस्तूनि अस्पृशत् (Майадас дотронулся до находившихся там предметов)। तेन स्पृष्टानि वस्तूनि सद्यः एव सौवर्णानि जातानि (Тронутые им предметы тут же стали золотыми)। तत् दृष्ट्वा, सः नितराम् अतुष्यत् (Видя это, он остался в высшей степени доволен)।
ततः तस्य महती पिपासा जाता (Затем появилась у него сильная жажда)। सः जलं पातुम् उद्यतः अभवत् (Приготовился он отпить воды)। तेन स्पृष्टं जलम् अपि सुवर्ण–पिण्डम् अभवत् (Тронутая им вода тоже стала слитком золота)। साधु–उक्तं न मृषा भवति (Сказанное святым не бывает напрасным)।
तस्मिन् अवसरे तस्य पुत्री कुसुम–मञ्जरीम् आदाय तत्र आगता (В тот момент туда зашла его дочка с букетом цветов)। «पितः, अतीव सुन्दराणि इमानि कुसुमानि» इति च अवदत् (и говорит: «Папенька, эти цветы невозможно прелестны!»)। नृपतिः तां मञ्जरीं करेण अस्पृशत् (Царь коснулся рукой до того букета)। तेन स्पृष्टा मञ्जरी सुवर्णमयी जाता (От его касания букет стал золотым)। तत् दृष्ट्वा (Увидев такое), कुमारी दुःखिता अभवत् (девица расстроилась)। सुतां समाश्वासयितुं प्रवृत्तः (Кинувшийся было приободрить дочь) सः मायादासः ताम् अङ्के उपवेशयति स्म (Майадас усадил её на колени)। हन्त (Глядь!), कुमारी सुवर्णमयी संजाता (девочка превратилась в золотую)। मायादासः शोकेन उच्चैः व्यलपत् (Майадас с тоски громко возопил)।
तदा भाग्यात् (Тогда по счастливой случайности) सः एव मुनिः नृपतेः पुरतः प्रत्यक्षः अभवत् (Пред царём предстал тот самый святой)। मायादासः तं प्रणम्य (Поклонившись ему, Майадас), – महर्षे, कृपया, दत्तं वरं निवर्तयतु। इयं कुमारी मम जीवितम्, – इति न्यवेदयत् (заявил: «Святитель, пожалуйста, отмени выданную награду. Эта девочка – моя жизнь!»)।
महर्षिः अवदत् (Провидец изрёк:)–
– मायादास (Майадас)! त्वया सुवर्णं महत्तमं गणितम् (Ты крайне высоко ценишь золото)। वस्तुतः तत् तुच्छम् (В действительности оно — пшик)। उद्यानात् जलम् आनय (Принеси воды из сада)। तेन जलेन सिक्तानि वस्तूनि पूर्वाम् अवस्थां प्राप्स्यन्ति (Окропленные той водою предметы обретут прежнее состояние)।
इति उक्तवा मुनिः तत्र एव अन्तर्हितः (Молвив это, мудрец тут же исчез)।
मायादासः उद्यानात् जलम् आनयत् (Майадас принёс воды из сада)। सौवर्णानि वस्तूनि तेन जलेन सिक्तानि स्वां प्रकृतिं प्राप्तानि (Золотые предметы, окропленные той водой, обрели свой изначальный облик)। तस्य सुता मन्दं हसन्ती पितुः मानसम् अतोषयत् (Его дочка, нежно улыбаясь, доставила радость сердцу отца)।
«अतिलोभः न कर्तव्यः (Не нужно быть слишком алчным), सः तु दुःखस्य कारणम् (ведь это – причина страданий)।»

 

* * *
कस्मिंश्चित् देशे कश्चित् भूपतिः आसीत्। तस्य नाम माय़ादासः। अतिलुब्धः सः दरिद्रः इव जीवितं नयति स्म।
एकदा कोऽपि मुनिः मायादासस्य प्रासादम् आगच्छत्। नृपतिः तं मुनिं सत्कारेण अतोषयत्।
«अभीष्टं वरं वरय» इति। मुनिना एवम् उक्तं सः लोभेन प्रेरितः अवदत्– «मया स्पृश्यमानाः पदार्थाः सौवर्णाः भवन्तु» इति।
«तथा अस्तु» इति उक्त्वा, मुनिः अन्तर्हितः अभवत्।
मुनेः वरं लब्ध्वा, गृहं प्रविष्टः, मायादासः तत्र स्थितानि वस्तूनि अस्पृशत्। तेन स्पृष्टानि वस्तूनि सद्यः एव सौवर्णानि जातानि। तत् दृष्ट्वा, सः नितराम् अतुष्यत्।
ततः तस्य महती पिपासा जाता। सः जलं पातुम् उद्यतः अभवत्। तेन स्पृष्टं जलम् अपि सुवर्ण–पिण्डम् अभवत्। साधु उक्तं, न मृषा भवति।
तस्मिन् अवसरे तस्य पुत्री कुसुम–मञ्जरीम् आदाय, तत्र आगता। «पितः अतीव सुन्दराणि इमानि कुसुमानि» इति च अवदत्। नृपतिः तां मञ्जरीं करेण अस्पृशत्। तेन स्पृष्टा मञ्जरी सुवर्णमयी जाता। तद् दृष्ट्वा, कुमारी दुःखिता अभवत्। सुतां समाश्वासयितुं प्रवृत्तः सः मायादासः ताम् अङ्के उपवेशयति स्म। हन्त, कुमारी सुवर्णमयी संजाता। मायादासः शोकेन उच्चैः व्यलपत्।
तदा भाग्यात् सः एव मुनिः नृपतेः पुरतः प्रत्यक्षः अभवत्। मायादासः तं प्रणम्य, – महर्षे, कृपया, दत्तं वरं निवर्तयतु। इयं कुमारी मम जीवितम्, – इति न्यवेदयत्।
महर्षिः अवदत्–
– मायादास! त्वया सुवर्णं महत्तमं गणितम्। वस्तुतः तत् तुच्छम्। उद्यानात् जलम् आनय। तेन जलेन सिक्तानि वस्तूनि पूर्वाम् अवस्थां प्राप्स्यन्ति।
इति उक्तवा मुनिः तत्र एव अन्तर्हितः।
मायादासः उद्यानात् जलम् आनयत्। सौवर्णानि वस्तूनि तेन जलेन सिक्तानि स्वां प्रकृतिं प्राप्तानि। तस्य सुता मन्दं हसन्ती पितुः मानसम् अतोषयत्।
अतिलोभः न कर्तव्यः, सः तु दुःखस्य कारणम्।

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *